Kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy, w mieście które szczyci się że jest przyjazne dla mieszkańców i nowoczesne ludzie mieszkają w barakach nieremontowanych od kilkudziesięciu lat, a większość lokatorów budynków komunalnych ma wyroki eksmisyjne. Mińsk Mazowiecki, bo o nim tu mowa, stał się zdaniem wielu lokatorów prywatnym miastem burmistrza i jego znajomych.

 Przejeżdżając przez Mińsk Mazowiecki nie widać biedy. Jest to podobne do wielu innych miasteczko. Kilka ulic w centrum, nowoczesny ratusz, park z pałacem i kościół. Taki wizerunek miasta widnieje na reklamujących je stronach internetowych. Tak też widzą je przedstawiciele lokalnych władz, uważający że pomimo pewnych problemów wszystko zmierza w dobrym kierunku.

W styczniu 2005 roku, na podstawie rządowego projektu i poprawek senatu (zaakceptowanych przez sejm) zmieniona została ustawa o ochronie praw lokatorów. Niewątpliwie najważniejsze znaczenie ma fakt, że dzięki nowym zapisom właściciele prywatnych kamienic, w których dotąd obowiązywał czynsz regulowany, uzyskali prawo do podnoszenia wysokości czynszów o 10 % w skali roku. Podwyżki te mogą być jednak większe, jeśli czynsz jest niższy od 3% wartości odtworzeniowej lokalu (czyli kosztu wybudowania takiego lokalu – w przybliżeniu jest to wartość równa rynkowej wysokości czynszu) – w takim razie kamienicznik może najpierw wyrównać czynsz do 3% wartości odtworzeniowej, a po pół roku dokonywać już kolejnych podwyżek (10% rocznie).

W ten sposób rządzący poszerzyli “tradycyjną” noworoczną listę podwyżek oraz stworzyli podstawę do dalszego urynkowienia mieszkalnictwa.